Jan Cupido

Niets spreekt zo tot de verbeelding als pratende dieren.
Het ongrijpbare in de taal is onmiskenbaar de humor, die als vrolijke deken de realiteit afdekt. Met onderhuidse gevoelens wordt iedere kwinkslag een onderdeel van het leven. Wanneer de mens zich in de huid van een dier verschuilt, komen alle verborgen gedachten aan het licht. Het pratende beest kan de menselijke gedachten combineren met realiteit en mythe, die op hun beurt onbegrensde nieuwe ideeën ontwikkelen.

Het nieuwe wezen staat onafhankelijk in het leven, zijn lichaamstaal is vrij en ongedwongen. Soms om alleen maar mooi te zijn, of om de kijker op het verkeerde been te zetten. Dat laatste kan zowel letterlijk of figuurlijk bedoeld zijn. Zo vorm ik uit klei figuren, die zich tijdens de opbouw transformeren via vogels naar mensen om als cartoon te eindigen.

Mijn huidige werk bestaat uit vogelachtige figuren, die het beestachtige en het menselijke combineren. Het surrealistische dier heeft een zonnige kijk op de wereld zonder zijn gevoel voor realiteit te verliezen. Door het gebruik van verschillende glazuren, die in fases worden aangebracht, ontstaan verrassende kleurlagen. Ieder beest krijgt op die manier zijn of haar eigen genenpakket mee. Sprookjesachtige verhalen met een ironische ondertoon vormen de ziel van mijn werk.De buitenkant van mijn keramiek is als de binnenkant van de realiteit: de spiegel van onzichtbare gedachten.