Jits Bakker

Homo Universale

In 1962 maakte Jits Bakker zijn eerste glasmozaïeken en nog steeds maakt hij (zodra de gelegenheid zich voordoet) gretig gebruik van de mogelijkheden om zich artistiek uit te drukken in de kleurrijke, transparante materie die een extra dimensie aan het beeldend vermogen van de kunstenaar geeft door de bijzondere licht- en kleureffecten. Jits beheerst ook die discipline tot in de vingertoppen en houdt de uitvoering van de glazen panelen volledig in eigen hand.

Met de bescheidenheid die hem siert, manifesteert omnivoor Bakker zich ook als zilversmid. Zelf ziet hij zijn sieraden als miniatuurbeelden die alle kenmerken bezitten van autonome beeldhouwkunst.

En alsof de opsomming nog niet lang genoeg is, moet tot slot nog worden gememoreerd dat Jits Bakker zich ook met enige regelmaat bezighoudt met de beoefening van grafische technieken. Meer bewijsmateriaal is overbodig: de kunstenaar neemt genoegen met de beperkingen van één discipline en kiest bij voorkeur voor universele thematiek en herkenbare, tijdloze beeldtaal. Hij omarmt het renaissanceprincipe dat de mens op deze aarde is gekomen om zich zo veelzijdig mogelijk te ontwikkelen. De universele mens in hem komt op allerlei manieren naar buiten. In thematiek, materiaalbeheersing, vakmanschap en beeldtaal laat hij zich kennen als een allrounder die geen genoegen neemt met halve waarheden, halve maatregelen of halve oplossingen. Hij is een doener en een vorser; een man die alles onderzoekt en het goede behoudt; iemand die voor zichzelf tot de slotsom gekomen is dat het leven waardevol is in uitersten en niet in behoudzucht en middelmaat.

Vanuit die grondgedachte gaat de homo universale voortdurend op onderzoek uit. Hij exploreert en exploiteert nieuwe terreinen en gaat avontuurlijke uitdagingen aan die het lichaam gezond en de geest levendig houden. Die instelling levert hem de energie op die nodig is voor een optimale alzijdige ontwikkeling. Zo schept Jits Bakker voor zichzelf de ultieme condities voor een kunstenaarschap dat van geen beperkingen wil weten. In een tijdgewricht waar denken in hokjes en leven volgens specialisatieprincipes tot wet zijn verheven, ontmoet zo'n levenshouding ten onrechte onbegrip en misverstand.